cutaway

Frak żem sobie kupił. Angielski. :)





Teraz tylko resztę ubioru skomponować trza.

.

Urodziłem się niespokojny duchem. A teraz ten duch mota się, bije w ściany swojej więziennej celi, którą nieopatrznie zbudowałem. Tego parszywego marazmu, strachu przed działaniem, niemocy, martwej stabilności.

Usłyszałem kilka prostych słów - że za dużo myślę, za mało żyję. Stwierdziłem to już dawno i pewnie dlatego przestałem na ten temat... myśleć. Teraz, usłyszane z ust drugiej osoby uderzyło mnie, to cholerna prawda.
A i prawda jest taka - rodzisz się, żyjesz, umierasz. Nigdy nie chciałem żałować żadnej rzeczy, którą zrobiłem, nigdy nie chciałem "namieszać". Zawsze bałem się - o siebie i o ludzi. Zawsze bałem się ludzi, nie chciałem nikogo swoimi działaniami urazić, nie chciałem działać przeciwko komuś, nawet gdy było to potrzebne. A przede wszystkim nie chciałem zabiegać o ludzi, bałem się chyba. I w ten sposób mało kto zabiegał i o mnie.

Każde działanie zależy od innych osób - nie ma ich, nie ma działania.
Moje działania były z góry skazane na porażkę, bo źle do nich podchodziłem.
Chciałbym, żeby ktoś wytłumaczył mi, jak powinienem...

Niespokojny duch, ciągle.
Chciałbym przeżyć jeszcze kilka chwil, których nie zapomnę.

Chyba..

Chyba raczej.. potykam się co chwilę.
Ale będzie lepiej, będzie dobrze.


(będzie?)